Nieuws

De laatste ontwikkelingen bij PGA Holland

Bericht

The Open

The Open Experience

 

The Open, is anders dan andere, schrijft Jim van Heuven van Staereling. Oh ja, ja het is zo. Vanaf het moment dat je de taxi van de luchthaven naar het hotel in Edingburgh neemt begint het al. 

 

Als je taxichauffeur je vraagt “are you here fore business or pleasure?” en je antwoordt “for holiday and we are going toThe Open”, krijg je meteen een antwoord, waardoor je snel weet wat zijn handicap is, dat hij al zijn hele leven op dezelfde club speelt (waar hij als jeugdspeler lid werd) en waar zijn vader en opa ook lid waren, wie er in The Open aan de leiding gaat en dat hij stilletjes hoopt dat een Schot gaat winnen. 

 

De volgende dag kunnen ze in het hotel al vertellen wat we moeten doen. Neem de trein naar Leuchars en vandaar met de bus naar St. Andrews. Op het  station van Edinburgh hoef je niet te zoeken naar informatie over The Open. Overal staat aangegeven hoe je een  goedkoper reisarrangement kan kopen en waar je moet verzamelen: zoals het echte Britten betaamt in ‘the queue’. Ofwel, met een paar honderd golfenthousiasten in de rij staan en wachten tot je de  trein in mag. Als die dan is aangekomen ga je er in colonne naar toe: ze hebben ‘m stiekem ergens op een onaangekondigd perron heb laten aankomen. Als gewillige schapen stappen we allemaal netjes in. Voor mij is dit al  een nieuwe beleving, want kan je je zoiets voorstellen op Amsterdam Centraal?

 

Los van het feit dat de treinreis van ongeveer negentigminuten door het mooie Schotse landschap kronkelt is het altijd gezellig in de trein. Je zit namelijk altijd met golfers die naar The Open gaan en ze komen uit de hele wereld: Zuid Afrikanen, Amerikanen, Canadezen, Duitsers en nog veel meer nationaliteiten. Ze kunnen maar over een ding praten: golf en natuurlijk  hun eigen favoriet. Gelukkig kon ik dat dankzij Joost Luiten ook, maar op zondag kon niets de opmerking van een Amerikaan evenaren: die ging naar Jordan Spieth kijken, omdat die altijd met zijn zoon speelde. 

 

Aangekomen in Leuchars, word je op een nette maar effectieve manier in de oerdegelijke Engelse dubbeldekker gedreven’ om daarna na vijftien minuten netjes voor de deur van The Open te worden afgezet. Kaartje kopen en dan natuurlijk eerst even melden bij de Britse PGA. 

 

Dit vanuit het oogpunt van courtesy en natuurlijk voor de refund van de tachtig pond die na vertoning van mijn lidmaatschapskaart zonder problemen wordt terugbetaald. Het meest opvallend is dat je, voordat je naar binnen gaat, wordt verwelkomd door een Britse militair die er al voor het dertiende jaar staat en je het gevoel geeft dat je bij de familie hoort.  

Na de formaliteiten in de PGA-tent snel de baan in om de sfeer van The Open te voelen. De sfeer is ongedwongen, sportief, vol passie, imposant. Alles wat golf in zich heeft,wordt hier uitvergroot. Twintigduizend fans die op een 18-holes baan ontspannen van golf staan te genieten.  Een volle tribune? Niets aan de hand, dan wachten we toch even. En niemand klaagt, omdat ze volgens mij allemaal, door golf, geleerd hebben om met tegenslag om te gaan. Picknicken op een aangrenzende fairway en met een pint bier aan de rand van de fairway staan – het kan allemaal en niemand vindt het vreemd. Het respect voor de baan, de sport en de spelers zit er gewoon in. 

 

Na een fantastische dag golf weer naar huis, de dubbeldekker weer in, weer met een paar honderd man wachten in ‘the queue’ en dan de trein in, waar opnieuw uitgebreid de ervaringen van de dag werden uitgewisseld. Ik had ook nog de eer om in een treinstel te zitten waar een paar Engelsen of Schotten spontaan begonnen te zingen alsof het een schoolreisje was geweest. Op die manier kwam er een einde aan een perfecte dag. 

 

De volgende dag moesten we helaas weer naar Nederland en konden we de finale niet live volgen, maar om het toch te beleven zijn we een pub ingedoken waar natuurlijk de tv aanstond afgestemd op The Open. Dit laatste was natuurlijkook op de luchthaven het geval, maar helaas niet in het vliegtuig. Net op het moment dat we de lucht in moesten begon de play-off. Jammer, anderhalf uur geen golf. 

 

Gelukkig konden de smartphones na de landing weer aan en normaal gesproken gaat iedereen zijn voicemail checken en melden dat ze geland zijn, maar nu startte een aantal Nederlander meteen zijn app op en kon ik horen dat ZachJohnson de grote winnaar was. Jammer dat ik de finale niet kon zien, maar toch heb ik meegemaakt dat een aantal Nederlanders de beleving ofwel the experience van The Open naar Nederland hebben meegenomen. 

 

En daar kunnen we ook van genieten.    

 

Jim van Heuven van Staereling is bij en voor de PGA Holland elke dag bezig om de toch al goede opleidingen op een nog hoger niveau te brengen.